Bij de waardering van het bedrijfsgedeelte van een woon- en praktijkpand moet rekening worden gehouden met een waardedruk door duurzame zelfbewoning. Dat blijkt uit een recente uitspraak van de rechtbank.
De casus
Een fysiotherapeut beëindigde in 2018 zijn praktijk. Het praktijkgedeelte van zijn woning behoorde tijdens de bedrijfsvoering tot het ondernemingsvermogen en werd uitsluitend zakelijk gebruikt. Bij de staking verhuisde het praktijkgedeelte naar het privévermogen.
Later realiseerde de fysiotherapeut zich dat bij het bepalen van de stakingswinst geen rekening was gehouden met de waardedrukkende factor van duurzame zelfbewoning. Hij stelde dat het praktijkgedeelte, door de nauwe verbondenheid met het woongedeelte, niet zelfstandig te verhuren of verkopen was zonder aanzienlijke investeringen.
Zijn argumenten:
Het praktijkgedeelte had wel een eigen ingang, maar deelde voorzieningen zoals aansluitingen, sanitair en een inpandige doorgang.
Het pand stond op één kadastraal perceel, waardoor verkoop als zelfstandige eenheid onmogelijk was.
Verhuur of verkoop zou het woongenot ernstig aantasten.
Het oordeel van de rechtbank
De rechter ging mee in deze redenering. Het praktijkgedeelte stond economisch niet op zichzelf en was bij staking uitsluitend bestemd voor privégebruik. Daarom moest bij de bepaling van de stakingswinst rekening worden gehouden met een waardevermindering door duurzame zelfbewoning.
Wat betekent dit voor jou?
Heb je een woon- en praktijkpand en stop je (op termijn) met je onderneming? Dan is het belangrijk om bij de waardering van het bedrijfsgedeelte goed te kijken naar de feitelijke gebruiksmogelijkheden. Als het praktijkgedeelte niet zelfstandig verkoopbaar of verhuurbaar is, kan een waardedruk door duurzame zelfbewoning van toepassing zijn. Dit kan een aanzienlijk verschil maken in de stakingswinst en daarmee in de belastingheffing.
