Wie voor zijn werk veel met een privéauto rijdt, merkt het direct: brandstof, onderhoud en slijtage lopen snel op. Zeker bij werkzaamheden waarbij veel korte ritten worden gemaakt of regelmatig moet worden gestopt en opgetrokken, kunnen de werkelijke autokosten fors hoger liggen dan de bekende fiscale kilometervergoeding.
Toch laat een recente uitspraak van het gerechtshof opnieuw zien dat de Belastingdienst én de rechter streng vasthouden aan de wettelijke grens van 19 cent per zakelijke kilometer voor privéauto’s. Ook wanneer aantoonbaar is dat de daadwerkelijke kosten hoger liggen.
Krantenbezorger claimt hogere werkelijke kosten
In de zaak ging het om een krantenbezorger die jaarlijks ruim 20.000 kilometer reed met zijn eigen auto voor distributie en bezorging van kranten. Voor deze kilometers ontving hij geen vergoeding van zijn opdrachtgever.
In zijn aangifte inkomstenbelasting bracht hij daarom € 8.367 aan autokosten in aftrek. Dat bedrag was gebaseerd op een berekening van ongeveer 40 cent per kilometer via een ANWB-tool. Volgens de bezorger lagen zijn werkelijke kosten zelfs nog hoger, onder meer door de extra slijtage als gevolg van veelvuldig stoppen en optrekken tijdens de bezorging.
Wetgever kiest bewust voor eenvoud en uniformiteit
Het hof ging echter niet mee in die redenering. Volgens de wet geldt voor zakelijke ritten met een privéauto een maximale aftrek van 19 cent per kilometer. Of de daadwerkelijke kosten hoger zijn, maakt daarbij geen verschil.
Dat voelt voor veel ondernemers soms onlogisch, zeker nu de werkelijke autokosten de afgelopen jaren flink zijn gestegen door hogere brandstofprijzen, onderhoudskosten en verzekeringen. Toch kiest de wetgever hier bewust voor eenvoud en uniformiteit binnen het belastingstelsel.
De regeling voorkomt discussies over:
- daadwerkelijke autokosten;
- afschrijving;
- onderhoud;
- waardevermindering;
- gebruiksintensiteit van voertuigen.
Daardoor blijft de fiscale verwerking relatief eenvoudig uitvoerbaar en controleerbaar voor zowel ondernemers als de Belastingdienst.
Werkelijke kosten zijn fiscaal lang niet altijd leidend
Deze uitspraak laat opnieuw zien dat fiscale regels niet altijd aansluiten bij de economische werkelijkheid van ondernemers. Dat speelt niet alleen bij kilometervergoedingen, maar ook bij andere fiscale regelingen. Denk bijvoorbeeld aan:
- beperkte aftrekposten;
- forfaitaire regelingen;
- vaste percentages;
- gebruiksnormen binnen de inkomstenbelasting.
De wetgever maakt hierin regelmatig een afweging tussen eenvoud, uitvoerbaarheid en maatwerk. In de praktijk betekent dat dat ondernemers soms kosten maken die economisch gezien zakelijk zijn, maar fiscaal niet volledig aftrekbaar blijken.
Ook interessant: beroep op vertrouwen mislukt
De bezorger deed daarnaast een beroep op het vertrouwensbeginsel. In een eerdere procedure over het jaar 2017 had de inspecteur namelijk dezelfde aftrek nog geaccepteerd. Toch kreeg hij ook op dit punt geen gelijk.
De inspecteur had destijds namelijk expliciet aangegeven dat de aftrek alleen voor dat betreffende jaar werd toegestaan en dat aan die beslissing geen rechten voor toekomstige jaren konden worden ontleend. Volgens het hof was daarmee voldoende duidelijk dat geen sprake was van een blijvende toezegging.
Waarom deze uitspraak breder relevant is
Hoewel deze zaak gaat over een krantenbezorger, is de uitspraak relevant voor veel ondernemers en werknemers die zakelijke kilometers maken met een privéauto.
In de praktijk bestaat regelmatig de gedachte dat ‘werkelijke kosten’ automatisch leidend zijn wanneer deze goed onderbouwd kunnen worden. Maar binnen de fiscaliteit is dat lang niet altijd het geval. Wettelijke forfaits en maximumbedragen spelen een grote rol binnen het Nederlandse belastingstelsel. Daarom is het belangrijk om vooraf goed te kijken welke vergoedingen, aftrekposten en keuzes fiscaal het meest gunstig zijn.
Wat betekent dit voor jou?
Gebruik jij je privéauto intensief voor zakelijke ritten? Dan is het verstandig om periodiek te beoordelen of de huidige fiscale verwerking nog passend is. In sommige situaties kan een kilometervergoeding voldoende zijn, terwijl in andere gevallen een auto op de zaak fiscaal interessanter wordt.
